Dit is de plek waar ik in mijn blogs over de fysieke en mentale uitdagingen van mijn revalidatietraject deel.
Door mijn verhaal en mijn positieve mindset hoop ik niet alleen mezelf te versterken, maar ook jou te inspireren in jouw eigen proces.
Wil je geen enkel inspirerend verhaal missen? Ontvang een melding zodra er een nieuwe post online staat!
Eind december zette ik mijn laatste blog online. Daarin blikte ik terug op 2025 en keek ik vooruit naar 2026. Inmiddels zijn we alweer in de derde maand van dit nieuwe jaar. De tijd vliegt – en stilzitten? Dat is wel het laatste wat ik de afgelopen maanden heb gedaan.
30 november, was het dan eindelijk zo ver… de marathon in Florence!
Ik weet het nog goed: de eerste keer dat ik op “publiceren” klikte.
Soms ontstaat er iets bijzonders in een gesprek — niet tussen arts en patiënt, maar gewoon tussen twee mensen die elkaar echt ontmoeten. Zo was het ook bij ons. Wat begon met verhalen over pijn, herstel en beperkingen, groeide al snel uit tot gesprekken over kracht, perspectief en groei.
De stilte van de afgelopen twee maanden was helaas geen toeval, maar een cruciale pauze die mijn gezondheid en herstel hard nodig hadden. Hoe dat precies zit, vertel ik je in dit blog – vanaf het begin.
Afgelopen week ben ik begonnen aan iets nieuws.
Soms voel je het ineens. Niet omdat iemand het zegt. Niet omdat je lichaam het schreeuwt. Maar vanbinnen. Stil. Kalm. Diep.
Een duidelijk doel voor ogen
Mijn blog ' Het wonder waar ik op hoopte' kwam binnen, maar de aanname dat ik nu meteen beter ben, is hardnekkig. Hoe graag ik dat ook zou willen, de realiteit is echt anders..
Een neusmaagsonde verberg je niet zomaar. Dat ik ziek ben, is voor veel mensen duidelijk zichtbaar. Maar wat je niét ziet, is wat op dit moment de meeste impact heeft.