In dit blog deel ik mijn persoonlijke reis met neuralgische amyotrofie, een auto-immuunziekte die meestal leidt tot uitvalsverschijnselen in schouders en armen.
In mijn geval is het gevolg van de ziekte een tijdelijke verlamming aan de rechterkant van mijn keel, waardoor eten en drinken een grote uitdaging is geworden.
Daarbij heb ik ook tijdelijke verlammingen gehad aan beide schouders, rechter schouder tijdens de eerste NA aanval, linkerschouder tijdens de tweede NA aanval.
De fysieke en mentale uitdagingen van mijn revalidatietraject ga ik openlijk in mijn blogs beschrijven. Ik hoop hiermee andere te steunen en te inspireren in ieders eigen proces.
Juist door de onzekerheid en uitdagingen heb ik een kracht ontdekt die ik anders misschien nooit had gevonden. Het heeft mijn mindset gevormd, mijn veerkracht vergroot en me geholpen mijn ikigai te vinden. Dit blog is mijn manier om mijn reis te delen, vol positiviteit, doorzettingsvermogen en groei. Want ook in het onbekende schuilt kracht, en ik kies ervoor die kracht te omarmen.
Wil je geen enkel verhaal missen?
Meld je hier aan voor updates!
Volg me op Instagram voor inspiratie om te groeien in veerkracht, balans & dankbaarheid
Wil jij mijn gratis handboek
'Positieve gevoelens' ontvangen?
Naast mijn blogs heb ik mijn verhaal gedeeld in verschillende interviews – met bedrijven, zorginstellingen en zelfs een lifestylemagazine.
Nieuwsgierig? Meer lezen? Hieronder vind je de links naar de interviews:
| Organisatie | Thema |
|---|---|
| MediReva | Hulpmiddel - Fit & Gezond |
| Zuyderland Ziekenhuis | Patiënt verhaal - Neurologie |
| MeanderGroep - Magazine MENS | Van zorgverlener naar zorgvrager |
Eind december zette ik mijn laatste blog online. Daarin blikte ik terug op 2025 en keek ik vooruit naar 2026. Inmiddels zijn we alweer in de derde maand van dit nieuwe jaar. De tijd vliegt – en stilzitten? Dat is wel het laatste wat ik de afgelopen maanden heb gedaan.
30 november, was het dan eindelijk zo ver… de marathon in Florence!
Ik weet het nog goed: de eerste keer dat ik op “publiceren” klikte.
Soms ontstaat er iets bijzonders in een gesprek — niet tussen arts en patiënt, maar gewoon tussen twee mensen die elkaar echt ontmoeten. Zo was het ook bij ons. Wat begon met verhalen over pijn, herstel en beperkingen, groeide al snel uit tot gesprekken over kracht, perspectief en groei.
De stilte van de afgelopen twee maanden was helaas geen toeval, maar een cruciale pauze die mijn gezondheid en herstel hard nodig hadden. Hoe dat precies zit, vertel ik je in dit blog – vanaf het begin.
Afgelopen week ben ik begonnen aan iets nieuws.
Soms voel je het ineens. Niet omdat iemand het zegt. Niet omdat je lichaam het schreeuwt. Maar vanbinnen. Stil. Kalm. Diep.
Een duidelijk doel voor ogen
Mijn blog ' Het wonder waar ik op hoopte' kwam binnen, maar de aanname dat ik nu meteen beter ben, is hardnekkig. Hoe graag ik dat ook zou willen, de realiteit is echt anders..
Een neusmaagsonde verberg je niet zomaar. Dat ik ziek ben, is voor veel mensen duidelijk zichtbaar. Maar wat je niét ziet, is wat op dit moment de meeste impact heeft.
Ik ben Robin, 27 jaar, en ik ben gepassioneerd door het inspireren van anderen en het manifesteren van mijn dromen.
Als kwaliteitsverpleegkundige werk ik met veel energie aan het verbeteren van zorg en het coachen van mensen.
Onlangs ben ik geconfronteerd met een zeldzame aandoening die mijn leven heeft veranderd. Toch blijf ik dicht bij mezelf en zoek ik naar balans, door mijn Ikigai verder te ontdekken en te blijven groeien.
Positiviteit en het volgen van mijn hart zijn de kern van alles wat ik doe, en ik hoop anderen te motiveren hetzelfde te doen.